اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر (GAD) یک وضعیت روانی مزمن است که با نگرانی بیش از حد و غیرقابل کنترل در مورد مسائل روزمره مشخص می شود. این احساس با احساس اضطراب عادی متفاوت است، به شرطی که برای مدت طولانی تری (حداقل شش ماه) ادامه داشته باشد، و باعث ناراحتی و اختلال قابل توجه در عملکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم شود. علل دقیق ناشناخته است، اما اعتقاد بر این است که ترکیبی از عوامل بیولوژیکی، پیشینه خانوادگی و تجربیات زندگی، به ویژه عوامل استرس زا است. آمارها حاکی از آن است که حدود 3.1 درصد از جمعیت ایالات متحده به GAD مبتلا هستند که شیوع آن در زنان بیشتر است. درمان معمولاً شامل روان درمانی، دارو درمانی یا ترکیبی از هر دو است.

اگر مشکوک هستید که شما یا شخص دیگری دچار اختلال اضطراب فراگیر شده‌اید، بسیار مهم است که فوراً از طریق تماس با اورژانس یا مشورت با یک پزشک به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. روانشناس.

علل اختلال اضطراب فراگیر

در حالی که علل دقیق GAD به طور کامل شناخته نشده است، عوامل متعددی ممکن است در ایجاد آن نقش داشته باشند: • عوامل ژنتیکی: شواهدی وجود دارد که نشان می دهد GAD می تواند در خانواده ها ایجاد شود، و افرادی که دارای اعضای خانواده با اختلالات اضطرابی هستند، خود در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به GAD هستند. • شیمی مغز: انتقال دهنده های عصبی مواد طبیعی هستند که به عنوان عوامل ارتباطی بین سلول های عصبی عمل می کنند و برای عملکرد طبیعی مغز حیاتی هستند. عدم تعادل در انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین، دوپامین و نوراپی نفرین اغلب با اختلالات اضطرابی مرتبط است. • عوامل شخصیتی: برخی از ویژگی های شخصیتی، مانند کمال گرا بودن، داشتن عزت نفس پایین، یا تمایل به غلبه بر استرس به راحتی می تواند به GAD کمک کند. • تجربیات زندگی: قرار گرفتن طولانی مدت در معرض رویدادهای استرس زا یا آسیب زا، مانند سوء استفاده، مرگ یکی از عزیزان، یا تغییرات قابل توجه زندگی، می تواند باعث GAD شود. بیماری های مزمن پزشکی یا سایر اختلالات سلامت روان نیز خطر ابتلا به GAD را افزایش می دهد. • عوامل استرس زای محیطی: موقعیت های استرس زا مداوم، مانند استرس شغلی، مسائل خانوادگی یا روابط، یا نگرانی های مالی، می توانند به ویژگی نگرانی مزمن GAD کمک کنند.

عوامل خطر اختلال اضطراب فراگیر

• سابقه خانوادگی: مانند بسیاری از شرایط سلامت روان، داشتن یکی از اعضای خانواده مبتلا به اختلال اضطراب می تواند خطر را افزایش دهد. • جنسیت: زنان تقریباً دو برابر مردان به GAD مبتلا می شوند. • سن: GAD می تواند در هر سنی ایجاد شود، اما بیشتر در نوجوانان و بزرگسالان تشخیص داده می شود. • شخصیت: افراد با تیپ های شخصیتی خاص، مانند افرادی که تمایل به عصبی بودن یا عاطفه منفی دارند، بیشتر در معرض خطر هستند. • تجربیات تروماتیک: افرادی که تروما را تجربه کرده اند، به ویژه در دوران کودکی، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به GAD هستند. • سایر اختلالات سلامت روان: کسانی که سابقه سایر اختلالات سلامت روان مانند افسردگی دارند، در معرض خطر ابتلا به GAD هستند. • سوء مصرف مواد: استفاده از مواد مخدر و الکل می تواند سطح اضطراب و خطر GAD را افزایش دهد. خطر عوارض ناشی از GAD می تواند شدید باشد، از جمله اختلال در عملکرد اجتماعی، شغلی یا شخصی. این می تواند منجر به یا تشدید سایر اختلالات سلامت روان، مانند اختلال هراس یا افسردگی شود. سوء مصرف مواد یکی دیگر از خطرات قابل توجه است که گاهی اوقات افراد از الکل یا مواد مخدر به عنوان نوعی خود درمانی استفاده می کنند.

علائم اختلال اضطراب فراگیر

GAD با نگرانی و تنش مزمن و اغراق‌آمیز مشخص می‌شود که بی‌اساس یا بسیار شدیدتر از اضطراب معمولی است که اکثر مردم تجربه می‌کنند. علائم می تواند هم روانی و هم جسمی باشد. علائم روانشناختی: • نگرانی مداوم در مورد جنبه های مختلف زندگی روزمره (کار، تعاملات اجتماعی، سلامتی، نگرانی های جزئی) • ناتوانی درک شده در آرامش یا کنترل نگرانی ها • تفکر بیش از حد در برنامه ها و راه حل ها برای همه بدترین سناریوهای ممکن • عدم تصمیم گیری و ترس از تصمیم گیری اشتباه • عدم احتیاط یا عدم دقت در انجام تصمیمات نادرست. بیقراری یا احساس بی قراری • خستگی و خستگی عمومی که به فعالیت بدنی یا کمبود خواب مربوط نمی شود • تنش عضلانی • تحریک پذیری • مشکل در خواب (بی خوابی)، خواب ناراضی یا مشکل در خواب ماندن • تعریق، حالت تهوع یا اسهال این علائم می تواند مزاحم باشد و اغلب به طور قابل توجهی بر زندگی، شغل، مدرسه، روابط فرد تأثیر می گذارد. همچنین نوسان این علائم، با دوره هایی که شدیدتر از سایرین است، رایج است.

تشخیص اختلال اضطراب فراگیر

تشخیص اختلال اضطراب فراگیر (GAD) شامل یک ارزیابی جامع توسط یک متخصص سلامت روان است. هیچ آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص GAD وجود ندارد، بنابراین فرآیند معمولاً شامل مراحل زیر است: • مصاحبه بالینی: یک روانپزشک، روانشناس یا سایر متخصصان سلامت روان مصاحبه کاملی را برای جمع آوری اطلاعات در مورد علائم، تاریخچه سلامت، رویدادهای زندگی، روابط و سایر نگرانی های روانشناختی انجام می دهد. • پرسشنامه های روانشناختی: ابزارها یا پرسشنامه های ارزیابی استاندارد ممکن است برای کمک به تعیین کمیت سطح اضطراب و مقایسه آن با معیارهای تعیین شده استفاده شوند. یکی از ابزارهای رایج، مقیاس درجه بندی اضطراب همیلتون (HAM-A) است. • معیارهای تشخیصی: متخصص به معیارهای مشخص شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) اشاره خواهد کرد. برای تشخیص GAD، اضطراب باید بیش از شش ماه وجود داشته باشد و علائم خاصی را نشان دهد. • رد سایر شرایط: مهم است که سایر شرایط سلامت جسمی یا روانی احتمالی را که می توانند باعث علائم شوند، رد کنید. آزمایش خون ممکن است برای بررسی نشانه‌های یک بیماری زمینه‌ای انجام شود، و بررسی هر دارو یا مکمل فعلی برای اطمینان از عدم وجود عوامل مؤثر در آن انجام می‌شود. • ارزیابی تأثیر: بخش کلیدی تشخیص GAD، تعیین تأثیر علائم بر توانایی فرد برای عملکرد در زندگی روزمره است.

درمان های اختلال اضطراب فراگیر

هدف درمان GAD کمک به فرد در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روزانه است. درمان های اصلی عبارتند از روان درمانی، دارو درمانی یا ترکیبی از هر دو: • روان درمانی: • درمان شناختی رفتاری (CBT): CBT برای GAD بسیار موثر است. این شامل بازسازی شناختی برای به چالش کشیدن و تغییر افکار و رفتارهای غیر مفید، تکنیک های مدیریت اضطراب و مهارت های حل مسئله است. • درمان مبتنی بر ذهن آگاهی: این رویکرد شامل مدیتیشن ذهن آگاهی است تا به افراد کمک کند بر لحظه حال تمرکز کنند و تمایل به نگرانی در مورد آینده را کاهش دهند. • داروها: • داروهای ضد افسردگی: SSRI ها (به عنوان مثال، سرترالین، اسیتالوپرام) و SNRI ها (به عنوان مثال، ونلافاکسین، دولوکستین) اغلب داروهای خط اول برای GAD هستند. • بوسپیرون: یک داروی ضد اضطراب که می تواند به ویژه برای GAD مفید باشد. • بنزودیازپین ها: این ها به دلیل احتمال وابستگی با احتیاط استفاده می شوند، اما می توانند علائم حاد را در کوتاه مدت تسکین دهند. • تغییرات سبک زندگی و درمان های مکمل: • ورزش منظم: ورزش قلبی عروقی می تواند به طور قابل توجهی علائم اضطراب را کاهش دهد. • تکنیک های تمدد اعصاب: فعالیت هایی مانند تنفس عمیق، آرام سازی پیشرونده عضلانی و یوگا می توانند به کاهش علائم کمک کنند. • تغذیه: یک رژیم غذایی متعادل ممکن است تأثیر مثبتی بر خلق و خوی کلی و سطح انرژی داشته باشد.

اقدامات پیشگیرانه برای اختلال اضطراب فراگیر

اگرچه ممکن است پیشگیری از GAD ممکن نباشد، اما مراحلی وجود دارد که می‌تواند تاثیر علائم را کاهش داده و به جلوگیری از تشدید اضطراب کمک کند: • مدیریت استرس: یادگیری و استفاده مداوم از تکنیک‌های کاهش استرس می‌تواند اثرات استرس را کاهش دهد. • ایجاد یک شبکه حمایتی قوی: حفظ روابط دوستانه و خانوادگی نزدیک می تواند حمایت عاطفی را فراهم کند و احساس انزوا را کاهش دهد. • ذهن آگاهی و آرامش: تمرین منظم مدیتیشن ذهن آگاهی می تواند تاب آوری در برابر استرس را افزایش دهد. • اجتناب از مصرف الکل و مواد مخدر: مواد می توانند سطح اضطراب را افزایش دهند و حتی باعث تحریک یا تشدید اختلالات اضطرابی شوند. • مداخله زودهنگام: پرداختن به علائم اضطراب به موقع با یک متخصص می تواند از شدیدتر شدن آنها جلوگیری کند. • خود را آموزش دهید: درک GAD می تواند به شما قدرت دهد که گام های درستی برای مدیریت موثر آن بردارید. • انتخاب های سبک زندگی سالم: فعالیت بدنی منظم، خواب کافی، رژیم غذایی متعادل و هیدراته ماندن به رفاه کلی کمک می کند، که می تواند به جبران علائم اضطراب کمک کند. برای افرادی که مشکوک به GAD هستند یا علائمی از اضطراب را تجربه می کنند که در زندگی روزمره آنها اختلال ایجاد می کند ضروری است که به دنبال کمک حرفه ای باشند. تشخیص زودهنگام و درمان احتمال مدیریت موفق این اختلال را افزایش می دهد.

بایدها و نبایدها

اگر مشکوک هستید که شما یا شخص دیگری دچار اختلال اضطراب فراگیر شده‌اید، بسیار مهم است که فوراً از طریق تماس با اورژانس یا مشورت با یک پزشک به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. روانشناس.