آسم غیر آلرژیک، همچنین به عنوان آسم درونی یا غیر آتوپیک شناخته می شود، نوعی آسم است که توسط عواملی غیر از آلرژن ها ایجاد می شود. بر خلاف آسم آلرژیک، آسم غیر آلرژیک اساساً توسط یک پاسخ آلرژیک ایجاد نمی شود، بلکه می تواند توسط محرک هایی مانند هوای سرد، ورزش، دود، بوهای شدید یا عفونت های تنفسی ایجاد شود. مکانیسم های زمینه ای شامل التهاب و انقباض راه های هوایی است که منجر به علائمی مشابه آسم آلرژیک می شود.

علائم این بیماری شامل:

• خستگی
• سرفه، به خصوص در شب یا صبح زود
• تنگی نفس
• سفتی یا درد قفسه سینه

تشخیص آسم غیر آلرژیک از رویکردی مشابه با آسم آلرژیک پیروی می‌کند و شامل تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی، تست‌های عملکرد ریه (اسپیرومتری) و حذف محرک‌های آلرژیک از طریق تست آلرژی است. درمان معمولاً شامل برونکودیلاتورها برای شل کردن عضلات راه هوایی و کورتیکواستروئیدهای استنشاقی برای کاهش التهاب است. علاوه بر این، اجتناب از محرک های شناخته شده و حفظ سلامت کلی تنفسی از طریق ورزش منظم و ترک سیگار از اجزای ضروری مدیریت آسم غیر آلرژیک است. در برخی موارد، داروها یا درمان‌های دیگری مانند اصلاح‌کننده‌های لکوترین یا درمان‌های بیولوژیک ممکن است بسته به شدت و محرک‌های خاص بیماری تجویز شوند. نظارت و پیگیری منظم با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی برای مدیریت و کنترل موثر آسم غیر آلرژیک بسیار مهم است.

آسم ناشی از ورزش (EIA) که به عنوان انقباض برونش ناشی از ورزش نیز شناخته می شود، نوعی آسم است که در اثر فعالیت بدنی ایجاد می شود. در حین ورزش، مجاری تنفسی باریک شده و ملتهب می شود که منجر به علائمی مشابه علائم آسم مانند سرفه، خس خس سینه، تنگی قفسه سینه و تنگی نفس می شود. با این حال، برخلاف سایر اشکال آسم، علائم EIA معمولاً در حین یا بلافاصله پس از فعالیت بدنی رخ می دهد و ممکن است با استراحت بهبود یابد.

علائم این بیماری شامل:

• سرفه
• خستگی
• تنگی قفسه سینه
• تنگی نفس در حین یا بعد از ورزش

تشخیص آسم ناشی از ورزش شامل تاریخچه پزشکی کامل، معاینه فیزیکی و آزمایش‌های خاص مانند تست‌های چالش ورزشی یا اسپیرومتری قبل و بعد از ورزش است. درمان EIA اغلب شامل ترکیبی از اقدامات پیشگیرانه و داروها است. گرم کردن و سرد کردن قبل از ورزش و همچنین اجتناب از ورزش در هوای سرد و خشک می تواند به کاهش احتمال علائم کمک کند. علاوه بر این، برونکودیلاتورها، مانند آگونیست های بتا کوتاه اثر (SABAs)، اغلب برای استفاده قبل از ورزش برای جلوگیری از علائم تجویز می شوند. در برخی موارد، داروهای طولانی اثر، مانند اصلاح‌کننده‌های لکوترین یا کورتیکواستروئیدهای استنشاقی نیز ممکن است برای استفاده روزانه برای مدیریت التهاب زمینه‌ای و کاهش دفعات دوره‌های EIA توصیه شوند. برای افراد مبتلا به آسم ناشی از ورزش ضروری است که از نزدیک با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود برای ایجاد یک برنامه درمانی شخصی متناسب با نیازهای خاص و سطح فعالیت آنها همکاری کنند. نظارت منظم و تنظیم برنامه درمانی ممکن است برای مدیریت موثر علائم و حفظ یک سبک زندگی فعال ضروری باشد.

آسم شغلی نوعی آسم است که در اثر قرار گرفتن در معرض مواد در محیط کار ایجاد می شود. این مواد که به عنوان آلرژی‌زا یا محرک شغلی شناخته می‌شوند، می‌توانند باعث التهاب و انقباض راه‌های هوایی شوند که منجر به علائمی مشابه علائم سایر اشکال آسم شوند. آسم شغلی می تواند در افرادی که قبلاً تحت تأثیر آسم نبوده اند ایجاد شود یا به دلیل قرار گرفتن در معرض محرک های خاص در محل کار، علائم آسم از قبل موجود را بدتر کند.

علائم این بیماری شامل:

• خستگی
• سرفه
• تنگی نفس
• سفتی یا ناراحتی قفسه سینه

تشخیص آسم شغلی شامل یک تاریخچه پزشکی کامل، از جمله سابقه کاری دقیق برای شناسایی تماس‌های احتمالی در محل کار، معاینه فیزیکی و تست‌های عملکرد ریه مانند اسپیرومتری است. علاوه بر این، آزمایش‌های خاصی مانند اندازه‌گیری پیک جریان سریال یا چالش‌های استنشاقی ممکن است برای تأیید تشخیص انجام شود. درمان معمولاً شامل اجتناب یا به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض محرک شغلی است که ممکن است نیاز به تغییر در شیوه های کاری یا حتی جابجایی به شغل یا محل کار متفاوت داشته باشد. داروهایی مانند گشادکننده‌های برونش و کورتیکواستروئیدهای استنشاقی ممکن است برای مدیریت علائم تجویز شوند و در برخی موارد، ایمونوتراپی آلرژن یا سایر درمان‌های تخصصی ممکن است در نظر گرفته شود. تشخیص زودهنگام و مداخله برای پیشگیری از عوارض طولانی مدت و بهبود نتایج در افراد مبتلا به آسم شغلی بسیار مهم است. نظارت و پیگیری منظم با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی برای اطمینان از مدیریت موثر و کنترل علائم ضروری است.

آسم دوران کودکی یک بیماری مزمن تنفسی است که با التهاب و تنگ شدن راه های هوایی در کودکان مشخص می شود. این یکی از شایع ترین بیماری های مزمن در دوران کودکی است که اغلب از اوایل دوران کودکی شروع می شود اما می تواند در هر سنی رخ دهد. محرک های آسم دوران کودکی می تواند شامل آلرژن ها، عفونت های تنفسی، آلاینده های هوا و ورزش باشد. علائم ممکن است در طول زمان از نظر فراوانی و شدت متفاوت باشد و برخی از کودکان ممکن است با بزرگتر شدن از آسم خود پیشی بگیرند.

علائم این بیماری شامل:

• خستگی
• سرفه، به خصوص در شب یا صبح زود
• تنگی نفس
• سفتی یا ناراحتی قفسه سینه

تشخیص آسم دوران کودکی شامل تاریخچه پزشکی کامل، معاینه فیزیکی و تست های عملکرد ریه مانند اسپیرومتری است که ممکن است انجام آن در کودکان کوچکتر چالش برانگیز باشد. آزمایش‌های اضافی مانند تست آلرژی ممکن است برای شناسایی محرک‌های بالقوه انجام شود. درمان معمولاً شامل ترکیبی از داروها و استراتژی های مدیریت محیطی است. داروها ممکن است شامل کورتیکواستروئیدهای استنشاقی برای کاهش التهاب، گشادکننده‌های برونش برای شل کردن عضلات راه هوایی و اصلاح‌کننده‌های لکوترین برای کنترل علائم باشند. علاوه بر این، شناسایی و اجتناب از محرک‌ها، مانند آلرژن‌ها یا محرک‌ها، در مدیریت آسم دوران کودکی ضروری است. آموزش کودک و مراقبان در مورد مدیریت آسم، از جمله استفاده صحیح از دارو و شناخت و پاسخ به بدتر شدن علائم، برای کنترل طولانی مدت موثر بسیار مهم است. نظارت و پیگیری منظم با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی برای تنظیم درمان در صورت نیاز و اطمینان از مدیریت مطلوب آسم در کودکان ضروری است.

آسم شدید به زیرمجموعه ای از آسم اطلاق می شود که کنترل آن با وجود درمان با دوزهای بالای دارو دشوار است. این بیماری با علائم مداوم، تشدید مکرر و عملکرد ضعیف ریه مشخص می شود که به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی تأثیر می گذارد و برای دستیابی به کنترل علائم و جلوگیری از عوارض نیاز به استراتژی های مدیریتی فشرده دارد. آسم شدید را می توان بر اساس مسیرهای التهابی و محرک های زیربنایی به فنوتیپ های مختلف طبقه بندی کرد، که ممکن است برای مدیریت بهینه نیاز به رویکردهای درمانی شخصی داشته باشد.

علائم این بیماری شامل:

• خس خس مداوم
• سرفه های مکرر به خصوص در شب
• تنگی نفس، حتی با حداقل تلاش
• سفتی یا ناراحتی قفسه سینه
• علائمی که با داروهای استاندارد آسم بهبود نمی یابند

تشخیص آسم شدید شامل ارزیابی جامع توسط یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی، از جمله شرح حال دقیق پزشکی، معاینه فیزیکی، تست های عملکرد ریه مانند اسپیرومتری و ارزیابی کنترل آسم و سابقه تشدید است. آزمایش‌های اضافی، مانند تست آلرژی، مطالعات تصویربرداری، و ارزیابی نشانگرهای زیستی، ممکن است برای شناسایی محرک‌های خاص یا مسیرهای التهابی زمینه‌ای که در شدت بیماری نقش دارند، انجام شود. درمان آسم شدید اغلب به ترکیبی از داروهای با دوز بالا، از جمله کورتیکواستروئیدهای خوراکی، درمان‌های بیولوژیکی که مسیرهای التهابی خاص را هدف قرار می‌دهند، و ترموپلاستی برونش برای موارد خاص نیاز دارد. آموزش بیمار، نظارت منظم و همکاری نزدیک بین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران برای بهینه سازی نتایج درمان و بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به آسم شدید ضروری است.