علل دنگی

این ویروس دارای چهار سروتیپ مجزا است (DEN-1، DEN-2، DEN-3 و DEN-4). عفونت با یک سروتیپ ایمنی مادام‌العمر را نسبت به آن سروتیپ خاص ایجاد می‌کند، اما نه برای سایر سروتیپ‌ها. عفونت های بعدی با سروتیپ های مختلف خطر ابتلا به تب دنگی شدید را افزایش می دهد که به عنوان تب خونریزی دهنده دنگی (DHF) نیز شناخته می شود، که می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

علل و عوامل خطر اصلی برای تب دنگی عبارتند از:

نیش پشه: راه اصلی انتقال از طریق نیش پشه های ماده آلوده است. این پشه ها در آب های ایستاده مانند گلدان های گل، مخازن آب، لاستیک های دور ریخته شده و سایر ظروف که می توانند آب را در خود نگه دارند، تولید مثل می کنند.

سفر به مناطق بومی: سفر به مناطقی که تب دنگی بومی است، خطر قرار گرفتن در معرض ویروس را افزایش می دهد. مناطق بومی شامل بسیاری از مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان است.

عدم کنترل برداری: اقدامات ناکافی کنترل پشه، مانند استفاده از حشره کش ها، پشه بندها، و بهداشت محیط می تواند به گسترش دنگی کمک کند.

عوامل اقلیمی: عواملی مانند دما، رطوبت و بارندگی می توانند بر پرورش پشه و انتقال دنگی تأثیر بگذارند. تغییرات آب و هوایی همچنین ممکن است بر توزیع و شیوع دنگی تأثیر بگذارد.

شهری سازی: شهرنشینی سریع به ویژه در مناطق گرمسیری می تواند محیط های مساعدی را برای پرورش پشه ایجاد کند و خطر انتقال دنگی را افزایش دهد.

بهداشت ضعیف: بهداشت ناکافی و مدیریت پسماند می تواند منجر به تجمع آبی شود که پشه ها می توانند در آن زاد و ولد کنند و خطر انتقال دنگی را افزایش دهد.

رفتار انسانی: عواملی مانند ذخیره آب در ظروف باز، دفع نادرست زباله های جامد و عدم آگاهی در مورد پیشگیری از تب دنگی می تواند در گسترش ویروس نقش داشته باشد.