بسته به ایسکمیک یا هموراژیک بودن سکته، درمان سکته مغزی متفاوت است. برای سکته های مغزی ایسکمیک، که به دلیل انسداد در شریان خون رسانی به مغز رخ می دهد، هدف اصلی درمان، بازگرداندن جریان خون در سریع ترین زمان ممکن است. این اغلب از طریق تجویز داروهای ترومبولیتیک مانند فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (tPA) به دست می آید. ترومبولیتیک ها با حل کردن لخته که باعث انسداد می شود، عمل می کنند و در نتیجه جریان خون را به قسمت آسیب دیده مغز باز می گرداند. این درمان زمانی موثرتر است که در عرض چند ساعت پس از شروع علائم انجام شود، و بر اهمیت حیاتی تشخیص سریع علائم سکته مغزی و مراجعه فوری به پزشک تاکید می‌کند. در مواردی که ترومبولیتیک ها مناسب نیستند یا اگر لخته بزرگ باشد، ممکن است ترومبکتومی مکانیکی انجام شود. این روش شامل استفاده از کاتتر برای برداشتن فیزیکی لخته است که گزینه حیاتی دیگری برای بازگرداندن جریان خون و کاهش میزان آسیب مغزی ارائه می‌کند.

در مقابل، سکته های هموراژیک زمانی رخ می دهد که یک رگ خونی در مغز پاره شود و منجر به خونریزی در بافت مغز یا نواحی اطراف آن شود. درمان سکته مغزی هموراژیک بر کنترل خونریزی و کاهش فشار روی مغز متمرکز است. بسته به شرایط خاص، مداخلات جراحی ممکن است برای ترمیم رگ خونی یا حذف خون انباشته شده لازم باشد. داروهای کاهش فشار خون و جلوگیری از خونریزی بیشتر نیز در مدیریت سکته های هموراژیک بسیار مهم هستند. هدف این درمان ها تثبیت وضعیت و جلوگیری از آسیب اضافی به بافت مغز است که به ویژه در برابر فشار و تورم ناشی از خونریزی آسیب پذیر است.

صرف نظر از نوع سکته مغزی، مراقبت های حمایتی و توانبخشی اجزای ضروری درمان هستند. مراقبت حمایتی شامل نظارت بر علائم حیاتی، مدیریت عوارضی مانند عفونت یا تشنج و اطمینان از اکسیژن رسانی کافی است. توانبخشی معمولاً به محض تثبیت وضعیت بیمار آغاز می شود و بر کمک به افراد برای بازیابی عملکردهای از دست رفته و یادگیری مجدد مهارت های تحت تأثیر سکته متمرکز می شود. فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتار درمانی معمولاً برای تسهیل بهبودی و بهبود کیفیت زندگی پس از سکته مغزی استفاده می شود. به طور کلی، درمان سکته مغزی چند رشته‌ای است و شامل مداخلات پزشکی حاد، مراقبت‌های حمایتی مداوم و تلاش‌های توانبخشی با هدف بهینه‌سازی نتایج بلندمدت برای بازماندگان سکته مغزی است.