टन्सिलाइटिस को कारणहरु
भाइरल संक्रमण: टन्सिलिटिसका धेरै केसहरू भाइरसहरूको कारणले हुन्छन्, जस्तै सामान्य रुघाखोकी भाइरस (राइनोभाइरस), इन्फ्लुएन्जा भाइरस, एडेनोभाइरस, वा एपस्टाइन-बार भाइरस (जसले संक्रामक मोनोन्यूक्लियोसिस वा "मोनो" निम्त्याउँछ)।
ब्याक्टेरियल संक्रमण: स्ट्रेप्टोकोकस पायोजेन्स, जसलाई ग्रुप ए स्ट्रेप्टोकोकस पनि भनिन्छ, टन्सिलिटिसको एक सामान्य ब्याक्टेरिया हो। यस प्रकारको संक्रमणलाई सामान्यतया स्ट्रेप थ्रोट भनिन्छ। स्टेफिलोकोकस ऑरियस वा हेमोफिलस इन्फ्लुएन्जा जस्ता अन्य ब्याक्टेरियाले पनि टन्सिलिटिस निम्त्याउन सक्छ।
वातावरणीय कारक: कहिलेकाहीँ जलन वा एलर्जीको सम्पर्कले टन्सिलको सूजन निम्त्याउन सक्छ।
नजिकको सम्पर्क: टन्सिलाइटिस संक्रामक छ र संक्रमित व्यक्तिले खोक्दा वा हाच्छिउँ गर्दा श्वासप्रश्वासका थोपाहरू मार्फत फैलिन सक्छ। संक्रमित व्यक्तिसँग नजिकको सम्पर्कले टन्सिलाइटिस हुने जोखिम बढाउन सक्छ।
कमजोर प्रतिरक्षा प्रणाली: कमजोर प्रतिरक्षा प्रणाली भएका व्यक्तिहरू, जस्तै एचआईभी/एड्स भएका वा केमोथेरापी गराइरहेका व्यक्तिहरू, टन्सिलिटिसको लागि बढी संवेदनशील हुन सक्छन्।
क्रोनिक टन्सिलाइटिस: केही व्यक्तिहरूले टन्सिलको पुरानो सूजनको कारणले गर्दा टन्सिलिटिसको बारम्बार एपिसोडहरू अनुभव गर्न सक्छन्, जुन प्रायः बारम्बार संक्रमण वा अन्य अन्तर्निहित अवस्थाहरूको कारणले हुन्छ।
उमेर: बालबालिका र किशोरकिशोरीहरूमा टन्सिलाइटिस बढी सामान्य हुन्छ, किनकि उनीहरूको प्रतिरक्षा प्रणाली अझै विकास भइरहेको हुन्छ र उनीहरू भाइरस र ब्याक्टेरियाको सम्पर्कमा बढी आउन सक्छन्।
तीव्र टन्सिलिटिस भनेको टन्सिलको सूजनले चिनिने एक सामान्य अवस्था हो, जुन सामान्यतया भाइरल वा ब्याक्टेरियाको संक्रमणको कारणले हुन्छ। घाँटीको पछाडि अवस्थित टन्सिलहरूले मुख र नाकबाट प्रवेश गर्ने ब्याक्टेरिया र भाइरसहरूलाई फसाएर प्रतिरक्षा प्रणालीमा भूमिका खेल्छन्। संक्रमित हुँदा, टन्सिलहरू सुन्निन्छन् र सुन्निन्छन्, जसले गर्दा घाँटी दुख्ने, निल्न गाह्रो हुने, ज्वरो आउने र घाँटीमा लिम्फ नोडहरू सुन्निने जस्ता लक्षणहरू देखा पर्छन्।
लक्षण:
तीव्र टन्सिलिटिसको निदान सामान्यतया घाँटी र टन्सिलको जाँच सहित शारीरिक परीक्षणमा आधारित हुन्छ। केही अवस्थामा, अन्तर्निहित कारण निर्धारण गर्न घाँटीको स्वाब लिन सकिन्छ, विशेष गरी यदि ब्याक्टेरियल टन्सिलिटिस, जस्तै स्ट्रेप थ्रोट, शंका गरिएको छ भने। उपचारमा प्रायः लक्षणहरू कम गर्न सहायक उपायहरू समावेश हुन्छन्, जस्तै दुखाइ कम गर्ने औषधि, घाँटीको लोजेन्ज र प्रशस्त तरल पदार्थ। रोगको अवधि छोटो पार्न र जटिलताहरूको जोखिम कम गर्न ब्याक्टेरियल टन्सिलिटिसको लागि एन्टिबायोटिकहरू तोक्न सकिन्छ। गम्भीर अवस्थामा वा पेरिटोन्सिलर फोड़ा जस्ता जटिलताहरू देखा पर्दा, टन्सिलको शल्यक्रिया हटाउने (टन्सिललेक्टोमी) आवश्यक हुन सक्छ। तीव्र टन्सिलिटिस भएका व्यक्तिहरूले संक्रमण फैलिनबाट रोक्न आराम गर्नु, हाइड्रेटेड रहनु र अरूसँग सम्पर्कबाट बच्नु आवश्यक छ। उचित निदान र व्यवस्थापनको लागि स्वास्थ्य सेवा पेशेवरसँग परामर्श गर्नु महत्त्वपूर्ण छ।
क्रोनिक टन्सिलाइटिस भनेको टन्सिलको निरन्तर सूजन हो, जुन प्रायः टन्सिलाइटिसको बारम्बार एपिसोड वा निरन्तर कम-ग्रेड सूजन द्वारा विशेषता हुन्छ। तीव्र टन्सिलाइटिस भन्दा फरक, जुन सामान्यतया भाइरल वा ब्याक्टेरिया संक्रमणको कारणले हुन्छ, क्रोनिक टन्सिलाइटिस बारम्बार संक्रमण वा एलर्जी वा वातावरणीय उत्तेजक जस्ता अन्य कारकहरूको कारण हुन सक्छ।
लक्षण:
क्रोनिक टन्सिलिटिसको निदानमा गहन चिकित्सा इतिहास, शारीरिक परीक्षण र लक्षणहरूको मूल्याङ्कन समावेश हुन्छ। स्वास्थ्य सेवा पेशेवरले अन्तर्निहित कारण निर्धारण गर्न घाँटी कल्चर वा रगत परीक्षण जस्ता थप परीक्षणहरू पनि आदेश दिन सक्छन्। क्रोनिक टन्सिलिटिसको उपचार विकल्पहरूमा ब्याक्टेरिया संक्रमणको लागि एन्टिबायोटिक, सूजन कम गर्न कोर्टिकोस्टेरोइड, र नुन पानीले कुल्ला गर्ने वा घाँटीको लोजेन्ज प्रयोग गर्ने जस्ता सहायक उपायहरू समावेश हुन सक्छन्। केही अवस्थामा, यदि रूढिवादी उपचारहरू अप्रभावी छन् वा यदि अवस्थाले जीवनको गुणस्तरलाई उल्लेखनीय रूपमा असर गर्छ भने, टन्सिलको शल्यक्रिया हटाउने (टन्सिलेक्टोमी) सिफारिस गर्न सकिन्छ। क्रोनिक टन्सिलिटिस भएका व्यक्तिहरूले आफ्नो विशेष आवश्यकताहरू अनुरूप उपयुक्त उपचार योजना विकास गर्न स्वास्थ्य सेवा प्रदायकसँग नजिकबाट काम गर्नु महत्त्वपूर्ण छ।
ब्याक्टेरियल टन्सिलिटिस, जसलाई स्ट्रेप थ्रोट पनि भनिन्छ, ब्याक्टेरियाको संक्रमणबाट हुने एक प्रकारको टन्सिलिटिस हो, जसमा प्रायः स्ट्रेप्टोकोकस पायोजेन्स (समूह ए स्ट्रेप्टोकोकस) हुन्छ। यो ब्याक्टेरियाको संक्रमणले टन्सिल र वरपरका तन्तुहरूमा सूजन निम्त्याउँछ, जसको परिणामस्वरूप तीव्र टन्सिलिटिस जस्तै लक्षणहरू देखा पर्छन्।
लक्षण:
ब्याक्टेरियल टन्सिलाइटिसको निदान सामान्यतया द्रुत स्ट्रेप परीक्षण वा घाँटी कल्चर मार्फत पुष्टि गरिन्छ, जसमा घाँटीको पछाडिबाट स्वाब लिने र स्ट्रेप्टोकोकस ब्याक्टेरियाको उपस्थितिको लागि परीक्षण गर्ने समावेश छ। ब्याक्टेरियाको संक्रमण उन्मूलन गर्न र जटिलताहरू रोक्नको लागि उपचारमा सामान्यतया पेनिसिलिन वा एमोक्सिसिलिन जस्ता एन्टिबायोटिकको कोर्स समावेश हुन्छ। औषधि समाप्त हुनु अघि लक्षणहरूमा सुधार भए पनि, स्वास्थ्य सेवा पेशेवरले तोके अनुसार एन्टिबायोटिकको पूर्ण कोर्स पूरा गर्नु आवश्यक छ। एन्टिबायोटिकको अतिरिक्त, दुखाइ कम गर्ने औषधि, घाँटीको लोजेन्ज र प्रशस्त तरल पदार्थ जस्ता सहायक उपायहरूले लक्षणहरू कम गर्न र निको हुन मद्दत गर्न सक्छन्। बाथ ज्वरो वा मृगौलाको सूजन जस्ता सम्भावित जटिलताहरूलाई रोक्न ब्याक्टेरियल टन्सिलाइटिसको तुरुन्त निदान र उपचार महत्त्वपूर्ण छ।
भाइरल टन्सिलिटिस एक प्रकारको टन्सिलिटिस हो जुन एपस्टाइन-बार भाइरस (EBV), एडेनोभाइरस, वा इन्फ्लुएन्जा भाइरस जस्ता भाइरल संक्रमणको कारणले हुन्छ। ब्याक्टेरियाको कारणले हुने ब्याक्टेरियल टन्सिलिटिस भन्दा फरक, भाइरल टन्सिलिटिस सामान्यतया आत्म-सीमित हुन्छ र धेरैजसो अवस्थामा एन्टिबायोटिक उपचारको आवश्यकता पर्दैन।
लक्षण:
भाइरल टन्सिलिटिसको निदान सामान्यतया क्लिनिकल लक्षणहरूमा आधारित हुन्छ र विशेष निदान परीक्षणहरूको आवश्यकता नहुन सक्छ। यद्यपि, यदि टन्सिलिटिसको कारणको बारेमा अनिश्चितता छ वा जटिलताहरू शंकास्पद छन् भने, स्वास्थ्य सेवा पेशेवरले ब्याक्टेरिया संक्रमणलाई अस्वीकार गर्न घाँटी स्वाब वा रगत परीक्षण गर्न सक्छन्। भाइरल टन्सिलिटिसको उपचार लक्षणहरू कम गर्न र शरीरको प्रतिरक्षा प्रतिक्रियालाई समर्थन गर्नमा केन्द्रित छ। यसमा ज्वरो कम गर्न र घाँटी दुखाइ कम गर्न एसिटामिनोफेन वा आइबुप्रोफेन जस्ता ओभर-द-काउन्टर दुखाइ निवारकहरू, साथै आराम, हाइड्रेसन, र घाँटी शान्त पार्न घाँटी लोजेन्जहरू समावेश हुन सक्छन्। मनतातो नुन पानीले कुल्ला गर्न वा ह्युमिडिफायर प्रयोग गर्नाले पनि असुविधाबाट राहत मिल्न सक्छ। धेरैजसो अवस्थामा, भाइरल टन्सिलिटिस विशेष चिकित्सा उपचारको आवश्यकता बिना एक वा दुई हप्ता भित्र आफैं समाधान हुन्छ। यद्यपि, गम्भीर लक्षण वा जटिलता भएका व्यक्तिहरूले उपयुक्त व्यवस्थापन र हेरचाहको लागि चिकित्सा ध्यान खोज्नुपर्छ।
आराम र तरल पदार्थ: तपाईंको शरीरलाई संक्रमणसँग लड्न मद्दत गर्न प्रशस्त आराम गर्नुहोस्। हाइड्रेटेड रहन पानी, हर्बल चिया र ब्रोथ जस्ता प्रशस्त तरल पदार्थ पिउनुहोस्।
पिडाबाट राहत: एसिटामिनोफेन (टाइलेनोल) वा आइबुप्रोफेन (एडभिल, मोट्रिन) जस्ता ओभर-द-काउन्टर दुखाइ निवारकहरूले घाँटी दुखाइ कम गर्न र ज्वरो कम गर्न मद्दत गर्न सक्छन्।
घाँटीको लोजेन्ज वा स्प्रे: बेन्जोकेन वा मेन्थोल जस्ता तत्वहरू भएको घाँटीको लोजेन्ज वा स्प्रेले घाँटी दुखाइबाट अस्थायी राहत प्रदान गर्न सक्छ।
तातो नुनिलो पानीको कुल्ला: दिनमा धेरै पटक मनतातो नुन पानीले कुल्ला गर्नाले घाँटी दुख्ने समस्या कम हुन्छ र सूजन कम हुन्छ।
एन्टिबायोटिक: यदि टन्सिलाइटिस ब्याक्टेरिया (जस्तै स्ट्रेप्टोकोकस) को कारणले भएको हो भने, तपाईंको डाक्टरले एन्टिबायोटिक लेख्न सक्छन्। एन्टिबायोटिकको पूरा कोर्स पूरा गर्नु महत्त्वपूर्ण छ, यदि तपाईंले तिनीहरूलाई समाप्त गर्नु अघि नै राम्रो महसुस गर्न थाल्नुभयो भने पनि।
स्टेरियोड्स: केही अवस्थामा, घाँटीमा सूजन र सुन्निने कम गर्न कोर्टिकोस्टेरोइडहरू दिइन सक्छ।
शल्यक्रिया (टन्सिलेक्टोमी): टन्सिलिटिसको बारम्बार वा गम्भीर अवस्थामा, विशेष गरी यदि यसले सास फेर्न गाह्रो वा अन्य जटिलताहरू निम्त्याउँछ भने, टन्सिल हटाउन शल्यक्रिया (टन्सिलेक्टोमी) सिफारिस गर्न सकिन्छ। यद्यपि, यो सामान्यतया अन्तिम उपाय हो।
टन्सिलाइटिस भनेको टन्सिलको सूजन हो, जुन घाँटीको पछाडिको भागमा रहेका दुई अंडाकार आकारका तन्तुका प्याडहरू हुन्। यो सामान्यतया भाइरल वा ब्याक्टेरियाको संक्रमणको कारणले हुन्छ।
टन्सिलिटिसका लक्षणहरूमा घाँटी दुख्ने, निल्न गाह्रो हुने, ज्वरो आउने, घाँटीमा सुन्निने लिम्फ नोडहरू र कहिलेकाहीँ टन्सिलमा सेतो वा पहेंलो दागहरू समावेश हुन सक्छन्।
टन्सिलिटिसको उपचार कारणमा निर्भर गर्दछ। यदि यो ब्याक्टेरियाको संक्रमणको कारणले भएको हो भने, एन्टिबायोटिकहरू सिफारिस गर्न सकिन्छ। दुखाइ कम गर्ने औषधि, घाँटीको लजेन्ज र प्रशस्त तरल पदार्थले लक्षणहरू कम गर्न मद्दत गर्न सक्छ। आराम पनि महत्त्वपूर्ण छ।
यदि कुनै व्यक्तिलाई बारम्बार वा पुरानो टन्सिलाइटिस छ जसले अन्य उपचारहरूमा राम्रो प्रतिक्रिया दिँदैन, वा सास फेर्न वा निल्न गाह्रो हुने जस्ता जटिलताहरू छन् भने टन्सिलाइटिस सिफारिस गर्न सकिन्छ।
टन्सिलेक्टोमी गर्दा, टन्सिलहरू शल्यक्रियाद्वारा हटाइन्छ। यो सामान्यतया सामान्य एनेस्थेसिया अन्तर्गत गरिन्छ, र यो प्रक्रिया परम्परागत शल्यक्रिया प्रविधिहरू वा कोब्लेसन वा लेजर सर्जरी जस्ता नयाँ विधिहरू प्रयोग गरेर गर्न सकिन्छ।
टन्सिलेक्टोमीको जोखिममा प्रक्रियाको क्रममा वा पछि रक्तस्राव, संक्रमण, र एनेस्थेसियाको प्रतिक्रिया समावेश हुन सक्छ। तालु वा युभुला जस्ता नजिकैको संरचनाहरूमा क्षति हुने जोखिम पनि हुन्छ।
टन्सिलेक्टोमीबाट निको हुन सामान्यतया १-२ हप्ता लाग्छ। यस समयमा, आराम गर्नु र प्रशस्त तरल पदार्थ पिउनु महत्त्वपूर्ण छ। असुविधा व्यवस्थापन गर्न मद्दत गर्न दुखाइको औषधिहरू दिइन सक्छ। कडा गतिविधि र घाँटी जलन गराउन सक्ने केही खानेकुराहरूबाट बच्नु पनि महत्त्वपूर्ण छ।
हो, वयस्कहरूलाई बारम्बार वा पुरानो टन्सिलाइटिस छ जुन अन्य उपचारहरूमा प्रतिक्रिया दिँदैन भने टन्सिलाइटिस गर्न सकिन्छ। यद्यपि, निको हुने समय लामो हुन सक्छ र बच्चाहरूको तुलनामा जोखिम अलि बढी हुन सक्छ।
टन्सिलिटिसको जोखिम कम गर्न, राम्रो सरसफाइ अभ्यास गर्नु महत्त्वपूर्ण छ, जस्तै बारम्बार हात धुने, बिरामी व्यक्तिहरूसँग नजिकको सम्पर्कबाट बच्ने, र भाँडाकुँडा वा व्यक्तिगत सामानहरू साझा नगर्ने। स्वस्थ आहार, नियमित व्यायाम र पर्याप्त निद्रा मार्फत प्रतिरक्षा प्रणालीलाई बलियो बनाउनाले पनि संक्रमण रोक्न मद्दत गर्न सक्छ।
कुनै पनि समय, कहीं पनि कन्टिनेन्टल अस्पतालहरूसँग सम्पर्कमा रहनुहोस्।
अहिले एप डाउनलोड गर्नुहोस्
छिटो, स्मार्ट, कागजविहीन स्वास्थ्य सेवाको लागि